Coaching Kariery

Jestem w trakcie pisania mojej trzeciej książki. Tym razem dla innego wydawnictwa niż dotychczasowe. Książka będzie skierowana głównie do klienta biznesowego, będzie też dwa razy większa niż poprzednie. A czas na jej napisanie… no cóż, nie mam go zbyt wiele

Chcąc dotrzymać terminów ustalonych z wydawcą postanowiłam opracować sobie techniczny plan pisania mojej książki i określenie ile znaków dziennie muszę napisać, aby wyrobić się w terminie. Przyznam, że ten plan okazał się dla mnie masakrą Oczywiście nie udawało mi się spędzić każdego dnia przy pliku z książką. Inne zadania okazywały się pilniejsze, ważniejsze, konieczne do zrobienia na wczoraj, albo po prostu przyjemniejsze. Pisanie książki, którą ktoś chciałby później przeczytać, to nie jest coś, co dzieje się mimochodem, w międzyczasie, lekko, łatwo i przyjemnie. To ciężka praca, której niejednokrotnie towarzyszą krew, pot i łzy

Przy komputerze spędzam sporo godzin dziennie, jednak gdy miałam pustkę w głowie i pisanie mi nie szło – wchodziłam na serwisy społecznościowe, setny raz sprawdzałam pocztę i czytałam wszystkie wiadomości na wszystkich znanych mi portalach, rozmawiałam przez GG, wchodziłam po kilka razy np. na moje ulubione blogi kulinarne i wyszukiwałam co ciekawego upiekę w nadchodzący weekend Po prostu robiłam wszystko, tylko nie pisałam książki. Oczywiście na koniec dnia byłam sfrustrowana, że oto znowu nic nie napisałam i moja dzienna ilość znaków rośnie w zatrważającym tempie.

Postanowiłam zatem wypróbować inną metodę: przez jeden dzień w tygodniu od rana do nocy nie wchodzę na żadne strony, tylko otwieram plik z książką i piszę. Żeby mnie nie kusiło – zainstalowałam darmowy dodatek do Mozilli, który blokuje określone strony internetowe na określony czas. Zablokowałam sobie wszystkie portale, społecznościówki, pocztę, blogi, wszystkie strony, które lubiłam odwiedzać i odwiedzałam codziennie lub prawie codziennie. Czas blokady ustawiłam od 9 rano do 23.30. Jeszcze przed 9 szybko weszłam na pocztę, żeby sprawdzić czy nie ma czegoś, na co muszę odpowiedzieć natychmiast – na szczęście nic takiego nie było O 9 zaczęłam pisanie. Pisałam cały dzień, z przerwami na posiłki i toaletę. O godzinie 21.30 szczęśliwie wyczerpałam limit znaków przeznaczony na ten okres czasowy i – hurra! – mogłam zdjąć blokadę. W międzyczasie co najmniej 5 czy 6 razy odruchowo, przy lekkim rozprężeniu umysłu, klikałam na przeglądarkę, aby wejść na internet – na szczęście blokada mi na to nie pozwalała, przypominając na co mam przeznaczyć ten czas.

Tego dnia byłam niedostępna dla nikogo. Słuchawki na uszach, zero spotkań, zero komunikowania się z innymi – tylko pisanie, pisanie, pisanie. Muszę powiedzieć, że ta metoda dla mnie sprawdziła się idealnie. Przez wszystkie dni nie stresuję się tym, że nie piszę, nie frustruje mnie narastająca ilość znaków, nie martwi mnie w ogóle ten obszar. Za to ustalam jeden dzień w tygodniu, w którym bezwarunkowo jestem niedostępna dla nikogo, jest to mój dzień pisania. Poza pisaniem nie robię wtedy nic innego, oprócz czynności fizjologicznych i kilkuminutowych przerw higienicznych, dla zdrowia oczu. Nie przestanę, dopóki nie napiszę określonej ilości tekstu.

Gdy opowiedziałam o tym znajomym, usłyszałam: “Jak to? A co z weną? Co robisz, gdy akurat w tym czasie nie przychodzi do ciebie wena?” No właśnie, a propos weny. Nie ma takiej opcji, aby nie przyszła A to dlatego, że ja nie piszę wierszy, ani nawet powieści, nie mam bohaterów, których losy muszę dramatycznie skomplikować. Wena mi w zasadzie niepotrzebna Potrzebna mi cierpliwość, koncentracja, determinacja i niezłomność. Męczące? Oczywiście, że tak. Ale co z tego, czy mam nie robić czegoś wartościowego, tylko dlatego, że jest to męczące? Przecież mogę odpocząć sobie następnego dnia.

Dla mnie system taki działa świetnie i go polecam. Co ważne – dzień pisania potrzebuję wyznaczyć sobie wcześniej i trzymać się twardo tego terminu, aby nie kusiło mnie przekładanie go w nieskończoność, gdy pojawi się inna alternatywa na ten dzień. Dlatego trzeba dobrze przemyśleć sobie taki termin. Moim zdaniem pomaga to w psychicznym przygotowaniu się do określonego działania, które tego dnia ma mieć miejsce. Ciężko by mi było zrobić “dzień pisania” bez zaplanowania go, z dnia na dzień.

Ciekawa jestem co sądzicie o takiej strategii i czy sami macie swoje pomysły na to, jak osiągać cele, do których prowadzi żmudna i wyboista droga?